ආයිත් මේ පුංචිම ස්ටුඩියෝ එක ඇතුළේ තනිවෙලා. ඔරලෝසුවේ වෙලාව දිහා නොබලා මම හිටියෙ මයික් එකට ඔළුව හේත්තු කරගෙන. අද කවර් එකේ එක්තරා තැනක තියෙන ඒ පුංචි ස්වරය හරියටම ගන්න කීප වතාවක්ම උත්සාහ කරන්න සිද්ධ වුණා Sihini ට. ඇයි එහෙම වෙන්නෙ කියල මටම තේරෙන්නෙ නෑ; සමහරවිට මේ හදවත ඒ තනුවට කියන දේ කටහඬින් පිටවෙන්න තව පොඩ්ඩක් කල් යනවා ඇති.

ඇස් රතු වෙලා, තොල් වේලිලා, ඒත් අන්තිමට ඒ නිවැරදිම රාවය මගෙ කටහඬින් පිටවුණාම දැනෙන සතුට! හයියෝ... මුළු මහන්සියම එක මොහොතෙන් අමතක වෙලා යනවා. හරියට ස්වීස් කඳු යාය උඩින් පායන හිරු එළිය වගේ හිතට දැනෙන්නෙ සැනසීමක්. දැන් ඉතිං මේක හිත නිවන තනුවක් විදියට හැඩ ගස්සලා, ඔයාලට අරන් එන්නයි තියෙන්නෙ. හෙට දවස ලස්සන වේවි!