වෙලාව මැදියම් රැයත් පහු වෙලා. මුළු කොළඹම නිහඬයි, ඒත් ඉඳහිට ඈතින් ඇහෙන කොත්තු කරත්තයක රිද්මය තාමත් මට ඇහෙනවා. අද දවසම අලුත් වීඩියෝ එකක් එඩිට් කරලා මගේ ඇස් දෙකත් හොඳටම රතු වෙලා. රස්නෙම රස්නෙ ඉඟුරු තේ කෝප්පයක් ළඟ තියාගෙන මං මගේ යූ ටියුබ් චැනල් එකේ කමෙන්ට්ස් ටිකක් කියවන්න ගත්තා.

එතකොටයි මං ඒ කමෙන්ට් එක දැක්කේ. රට ඉන්න මල්ලි කෙනෙක් ලියලා තිබුණා, "සිනි අක්කේ, මේ සින්දුව අහද්දී මට ලංකාවේ හදිසියේ වැටෙන වැස්සයි, ගාලු මුවදොර හුළඟයි දැනෙනවා. මට ගොඩක් මතක් වුණා අපේ ගෙදර" කියලා. ඒ වචන ටික කියවද්දී මගේ හිතට දැනුණේ පුදුම සතුටක්. හෙම්බත් වෙලා හිටපු මට ඒක හරියට පීරා ගිය හීතල වතුර බිංදුවක් වගේ.

මගේ සංගීතය හරහා ඈතක ඉන්න කෙනෙක්ගේ පාලුව මකන්න මට පුළුවන් වුණා නේද කියලා හිතද්දී දැනෙන නිහතමානී ආඩම්බරය වචන කරන්න බැහැ. ඒ එකම එක වචනයක් මගේ මුළු දවසම ලස්සන කළා. දැන් හිතෙන්නේ හෙටත් කලින්ම නැගිටලා ආයෙත් අලුත් තනුවක් ලියන්න පටන් ගන්නයි.