ගාලු මුවදොර පිට්ටනිය අයිනේ වාඩි වෙලා, ක්ෂිතිජයෙන් රත් පැහැයට ඉර බැස යන දිහා මං බලාගෙන ඉන්නේ හරිම සැහැල්ලුවෙන්. කොළඹ නගරයේ හෝ ගාන සද්දය, ඈතින් ඇහෙන කොත්තු කරත්තයක තාලයයි, ඉඳහිට ඇහෙන වාහන නළා හඬයි අස්සේ මට දැනෙන්නේ මගේම හුස්ම වැටෙන සද්දය විතරයි.

අද දවසම මගේ පුංචි හෝම් ස්ටූඩියෝ එකේ අලුත් සින්දුවක් එඩිට් කරලා, ඇස් දෙකත් ටිකක් තෙහෙට්ටු වෙලා තිබුණේ. ඒත් මේ ඉර බැස යන ලස්සන දකිද්දී ඒ හැම මහන්සියක්ම නිවිලා යනවා. ඉර බැස යන්නේ ලෝකයට අඳුර දෙන්න නෙවෙයි, හඳටයි තරු වලටයි පායන්න ඉඩ දෙන්න. සොබාදහම අපිට කියලා දෙන ලොකුම පාඩම තමයි "අතහැරීම" කියන්නේ හැමවෙලේම අවසානයක් නෙවෙයි කියන එක.

සමහර වෙලාවට අපි ආදරේ කරන දේවල් අපෙන් ඈත් වෙන්න ඕනේ, තවත් අලුත් බලාපොරොත්තුවකට ඉඩ හදන්න. මේ හිරු බැස යන තත්පරය පවා කොයිතරම් ලස්සනද? මගේ ජීවිතේටත් ඒ ලස්සන අතහැරීම එකතු කරගන්න මං අද හිතාගත්තා. නවතින්න ඕන තැන නැවතිලා, ආයෙත් අලුත් දවසක හිනාවෙන්න මං ලෑස්තියි.