අද හවස මං හිටියේ ගාලු මුවදොර පිට්ටනිය අයිනේ. මුහුදු හුළඟ මගේ මූණේ වැදෙද්දී දැනෙන්නේ පුදුම නිදහසක්. ඈතින් ඇහෙන කොත්තු කරත්තවල තාලයයි, පාරේ යන වාහනවල කලබලයයි අස්සේ මම මගේම ලෝකෙක තනි වුණා.

ඊයේ රෑ වෙනකම්ම මගේ අලුත් සින්දුවේ වීඩියෝ එක එඩිට් කරපු නිසා ඇස් දෙක ටිකක් රිදෙනවා. ඒත් ඒ මහන්සිය මැකෙන්න මේ බැස යන රන්වන් ඉර දකින එකම ඇති. ඉර බැස යන එක කොයිතරම් ලස්සනද? ඒක අපිට කියලා දෙනවා සමහර දේවල් අවසන් වෙන්නෙත් හරිම ලස්සනට කියලා.

අතහැරීම කියන්නේ හැමදාම දුකක් නෙවෙයි. හෙට උදේට ආයෙත් අලුත් හිරු රැස් අරගෙන එන්න මේ ඉර අද බැස යන්නම ඕනේ. මගේ ජීවිතෙත් අතීතයේ සමහර තැන් මං අතහැරියේ ඒ නිසයි. මං හිතනවා, අපි ආදරය කරපු දේවල් ගිලිහී යද්දී පවා ඒ අස්සේ අලුත් බලාපොරොත්තුවක් හැංගිලා තියෙනවා කියලා. සමුගැනීමත් කලාවක් නේද?