අද හවස් වරුව හරිම සන්සුන්. ස්විස් කඳුකරයේ මේ පින්තාරුවක් වගේ පේන සරත් සෘතුව දිහා මං පාක් එකේ බංකුවකට වෙලා බලාගෙන ඉන්නවා. ගස්වලින් රත්තරන් පාට කොළ එකින් එක බිමට වැටෙන්නේ හරිම ලාලිත්‍යයකින්.

ඊයේ රෑ වෙනකම්ම මගේ අලුත් සින්දුවේ වීඩියෝ එඩිටින් වැඩ නිසා ඇස් රිදෙනකම් මහන්සි වුණත්, මේ හුළඟේ සනීපය දකිද්දී ඒ හැම තෙහෙට්ටුවක්ම මැකිලා යනවා. අපි හැමෝම ජීවිතේ මොනවා හරි දේවල් තදින් අල්ලගෙන ඉන්න දඟලනවා. ඒත් මේ ගස් අපිට කියලා දෙන්නේ "අතහැරීම" කියන්නේ කොයිතරම් ලස්සන දෙයක්ද කියලා.

ගහකින් කොළයක් හැලෙන්නේ මියයන්න නෙවෙයි, අලුත් වසන්තයකට ඉඩ දෙන්න. මගේ සංගීතයෙත් සමහර තැන්වල තියෙන නිහඬතාවය සින්දුවට ලස්සනක් දෙන්නේ ඒ නිසයි. සමහර දේවල් අපෙන් ඈත් වෙද්දී දැනෙන දුක අස්සේම ලොකු නිදහසක් හැංගිලා තියෙනවා. ඉතින්, මමත් අද ඉඳන් අතහරින්න ඉගෙන ගන්නවා... මේ වැටෙන කොළ වගේම හරිම ලස්සනට.