මේ හිම පාර දිගේ ඇවිදගෙන යනකොට, ඇත්තටම හිතට හරිම සැනසීමක් දැනෙනවා. පයට සූරන හිම සද්දේ ඇරෙන්න වෙන කිසිම සද්දයක් මේ මුළු ලෝකෙම නෑ. කොච්චර සද්ද නැතිද කියනවා නම්, කන් දෙක ටිකක් හිරි වැටිලා වගේ දැනෙනවා.

සමහරු හිතනවා ඇති මේ නිහැඬියාව හිස් කියලා. ඒත් මට නම් එහෙම නෙවෙයි. මගේ හිතේ තියෙන සියුම්ම තනුවලට පණ දෙන්නේ මේ නිශ්ශබ්දතාවය තමයි. රෑ දොළහ වෙනකම් ස්ටුඩියෝ එකේ ඉඳලා, ඇස් රතු වෙනකම් එඩිටින්ග් කරලා, මික්සින් කරලා එළියට දාන සිංදු වලට මම ආසම කරන පිටිපස්සේ කතාව මේකයි.

මේ සද්ද නැති ලෝකේ තමයි, අලුත් සිංදු හැදෙන තැන. හිම කුණාටුවක් ඇවිත් ඔක්කොම වහලා දාද්දි, මගේ හිතේ ලස්සනම හඬක් ඇහෙන්න පටන් ගන්නවා. මම හරි වාසනාවන්තයි, මේ ස්විට්සර්ලන්තයේ ඉඳන් ලංකාවට ආදරය බෙදන මගේ ගමන ගැන.